Dowódcy 58 pp (4 psw)


pułkownik Oskar Brezany
od powstania pułku do 26 lipca 1920 roku

kapitan Ludwik Stankiewicz
od 27 lipca 1920 roku do 27 sierpnia 1920 roku

major Paweł Wincenty Chrobok
od 28 sierpnia 1920 roku do zakończenia działań wojennych

Urodzony 23 stycznia 1873 roku.

pułkownik Bronisław Sikorski
od lipca 1921 roku do maja 1928 roku

pułkownik Marian Chilewski
od czerwca 1928 roku do października 1936 roku (?)

Urodzony 10 maja 1892 roku (?). Od maja 1926 do maja 1928 roku był komendantem Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W latach 1928- 1937 (najdłużej) dowódca 58 pułku piechoty. Od roku 1937 szef Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (?). W roku 1915 odznaczony przez Józef Piłsudskiego odznaką „Cnocie wojskowej”. W roku 1928 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za osiągnięcia na polu wyszkolenia wojska, w roku 1935 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Kawaler orderu Virtuti Militari za wojnę polsko-bolszewicką.
W opinii często bardzo krytycznego inspektora armii, generała dywizji Edwarda Śmigłego-Rydza z 1928 roku: „Oficer twardy, wymagający, prostolinijny. Dobry wychowawca. Umysł jasny, praktyczny, o skali niezbyt rozległej – ale gruntowny. Temperament bojowy, odpowiedni do ciężkich sytuacji.”


pułkownik Józef Pecka
od 1936 roku do maja 1938 roku

Urodził się 28 października 1895 roku w Tarnowie. Był członkiem założonej w 1913 roku tarnowskiej XIV Drużyny Strzeleckiej, żołnierzem I Brygady Legionów oraz Polskiej Organizacji Wojskowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił w szeregi Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Był trzykrotnie ranny. W roku 1919 został awansowany na kapitana (?).

"23 września 1920 roku pod Brzostowicą Małą, II baon 23 pp, po stracie swych wszystkich dowódców kompanii i baonu, wyparty przez silniejszego nieprzyjaciela z okopów, z ciężkimi stratami wycofał się i sytuacja stała się bardzo groźna. Wtedy dowódca III baonu 23 pp por. Pecka, podrywając dwie rezerwowe kompanie do kontrakcji, jednym uderzeniem uratował sytuację, zadając nieprzyjacielowi ciężkie straty.
Zaimponował zimną krwią, spokojem, pewnością siebie i brawurą. Za czyn ten odznaczony Orderem Virtuti Militari 5 kl. nr 982."

(źródło: K. Banaszek, W. K. Roman, Z. Sawicki, Kawalerowie orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000, s. 217.)

W dwudziestoleciu międzywojennym służył najpierw w 23 pułku piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie dowodził II batalionem. Później był dyrektorem nauk w toruńskiej Centralnej Szkole Strzeleckiej, zastępcą dowódcy 67 pułku piechoty w Brodnicy, a w latach 1937 – 1938 dowódcą 58 pułku piechoty (4 pułku strzelców wielkopolskich) w Poznaniu. Od maja 1938 roku przejął obowiązki dowódcy pułku KOP w Zdołbunowie.
W opinii gen. brygady Stanisława Kwaśniewskiego z połowy lat 30. J. Pecka to: „Oficer z dużym zamiłowaniem wychowawczym i wyszkoleniowym, z roku na rok robi coraz większe postępy w każdym kierunku. Nabrał pewności siebie jako kierownik i organizator wyszkolenia, stał się pewny taktycznie, pozbywając się szablonów i szkolenego traktowania zadań, co było dotychczas w pewnej mierze jego ujemną cechą. Dwodzi pułkiem bardzo dobrze. Wielka inteligencja, duże zdolności krasomówcze i talent przekonywania. Zmysł inicjatywy, nastawienie twórcze – kwalifikuję go w pełni na dowódcę pułku”.

W opinii generała Burhardta-Bukackiego z listopada 1938 roku: "Zdolny oficer, pracowity; prawy i zdecydowany charakter".
W kwietniu 1940 roku, jako jeden z blisko 4 tysięcy polskich oficerów, został zamordowany w siedzibie NKWD w Charkowie.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości oraz Złotym Krzyżem Zasługi.
W 2007 roku został pośmiertnie awansowany przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego do stopnia generała brygady.


podpułkownik Edmund Śmidowicz
maj 1938 roku - wrzesień 1938 roku

podpułkownik Józef Kokoszka
p.o. dowódcy wrzesień - listopad 1938

podpułkownik Stanisław Tomiak
od listopada 1938 roku do września 1939 roku

Urodził się 15 września 1894 roku w Wolsztynie. 13 stycznia 1915 roku powołany został do służby czynnej w 6 Pułku Piechoty armii niemieckiej. Od marca przebywał na kursie oficerskim. Na front zachodni, do 98 Pułku Piechoty, powrócił w czerwcu. Został ciężko ranny nad rzeką Sommą (13 listopada 1916). Po wyleczeniu walczył na froncie francuskim, włoskim i macedońskim, a następnie trafił na front w Serbii, Rumunii i na Kaukazie.
1 stycznia 1919 roku, przez Wiedeń i Niemcy, powrócił do Wolsztyna. Już 5 stycznia przystąpił jako ochotnik do oddziału powstańczego, pełniąc funkcję dowódcy i organizatora kompanii wolsztyńskiej. Kierował zdobyciem przedmieścia i dworca kolejowego w Kopanicy. Zdobył w tamtej akcji między innymi 6 ciężkich karabinów maszynowych, 30 karabinów, 16000 sztuk amunicji paskowej, 4000 amunicji luźnej i około 20 jeńców. 25 stycznia 1919 roku otrzymał dowództwo nad odcinkiem babimojskim i podczas obrony miasta (31 I) z sukcesem odparł nieprzyjaciela. Sukcesem zakończył się także wypad na Nowe Kramsko i Goltzen (w nocy z 2 na 3 lutego).
W trakcie walk powstańczych został ciężko ranny. Odznaczony Orderem Virtuti Miltari V klasy. Po wyzdrowieniu wcielony do 2 Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszy 56 Pułk Piechoty). Walczył jako dowódca kompanii na froncie wschodnim w wojnie polsko-bolszewickiej, aż do zawieszenia broni. W 1934 roku awansował na podpułkownika i mianowany został zastępcą dowódcy 3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku.
Pod koniec 1938 roku w swojej opinii na temat S. Tomiaka pisał generał dywizji Leon Berbecki: „Charakter: twardy i nieustępliwy. Lojalny i żołnierski. Przydatność służbowa: ma duży dodatki wpływ na wyszkolenie i wychowanie kadry i kontyngentu. Warunki taktyczne: zdrowy, chłopski rozsądek czyni koncepcje taktyczne prostymi i logicznymi. Dalsze użycie: nadaje się na dowódcę”. W listopadzie 1938 roku został ostatnim dowódcą 58 Pułku Piechoty (4 Pułku Strzelców Wielkopolskich) i z nim, w ramach Armii „Poznań”, brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Po jej zakończeniu przebywał jako jeniec w oflagach niemieckich: Hohnstein, Arnswalde i Dossel. Był organizatorem konspiracji obozowej. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji i osiadł z rodziną w Londynie. Zmarł 8 maja 1975 roku w Londynie. Prochy podpułkownika, zgodnie z jego wolą, zostały sprowadzone do kraju i złożone w ziemi rodzinnej - w Wolsztynie. Był odznaczony: Orderem Virtuti Militari V kIasy, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi, medalem za Wojnę, Medalem X-lecia Odzyskania Niepodległości.



w trakcie opracowania...